هیئت زوّارالحسین علیهم السلام
خادم الحسین (ع)
درباره وبلاگ


هیئت زوّارالحسین (ع) درسال1387 به همت شهید محمّد علی دولت آبادی ودوستانش جهت برگزاری جلسات هفتگی (یکشنبه شبها) تاسیس وتاکنون به یاری خدا ادامه یافته است.

مدیر وبلاگ : جامانده از قافله
مطالب اخیر

عاشورا و امام حسین علیه السّلام در كلام معصومین (ع) – هیئت زوّارالحسین (ع)

عاشورا و امام حسین علیه السّلام در كلام معصومین

1- ییامبراكرم (ص) فرمود: ای مردم، این حسین بن علی است، او را بشناسید؛ قسم به آن كه جانم در دست اوست، او در بهشت است، دوستدانش در بهشت‌اند و دوستداران دوستدارانش نیز در بهشت‌اند.

2- رسول خدا (ص) فرمود: شهادت حسین (ع) حرارتی در دل های مؤمنان افروخته كه تا ابد خاموشی ناپذیر است.

3- امام صادق (ع) فرمود: ای ابوعمار ، درباره حسین بن علی (ع) شعری برایم بسرای. ابوعمار گوید : شعری سرودم و امام گریست؛ به خدا سوگند پی در پی شعر می‌سرودم و آن حضرت می‌گریست، تا این كه صدای گریه از اهل خانه نیز به گوش رسید. سپس به من فرمود : ای ابوعمار، كسی كه شعری برای حسین (ع) بسراید و پنجاه نفر را بگریاند پاداش بهشت خواهد داشت، كسی كه شعری برای حسین (ع) بسراید و سی نفر را بگریاند پاداش بهشت خواهد داشت،كسی كه شعری برای حسین (ع) بسراید و بیست نفر را بگریاند پاداش بهشت خواهد داشت، كسی كه شعری برای حسین (ع) بسراید و ده نفر را بگریاند پاداش بهشت خواهد داشت، كسی كه شعری برای حسین (ع) بسراید و یك نفر را بگریاند پاداش بهشت خواهد داشت، كسی كه شعری برای حسین (ع) بسراید و خود بگرید پاداش بهشت خواهد داشت و كسی كه شعری دربارة حسین (ع) بسراید و خود را به گریه درآورد پاداش بهشت خواهد داشت.

4- امام صادق (ع) فرمود: فاطمه دختر محمد (ع) نزد زائران قبر فرزندش حسین (ع) حضور می‌یابد و برای گناهانشان طلب آمرزش می‌كند.

5- امام صادق (ع) فرمود: خدا لعنت كند كشندة حسین (ع) را، چه قدر یاد شهادت حسین (ع) زندگی را ناگوار می‌سازد! من هیچ گاه آب سردی ننوشیدم، مگر این كه حسین (ع) را یاد كردم؛ و هیچ بنده ای نیست كه آب بنوشد و حسین (ع) را یاد كند و كشنده اش را لعنت فرستد، مگر این كه خداوند صد هزار حسنه برایش می‌نویسد، صد هزار گناه او را پاك می‌سازد، صد هزار درجه او را بالا می‌برد، گویی صد هزار بنده را آزاد كرده است و خداوند در روز قیامت او گشاده رو محشور می‌كند.

6- امام باقر (ع) فرمود: اگر مردم می‌دانستند كه زیارت قبر حسین (ع) چه فضیلتی دارد، از شوق جان می‌دادند و از حسرت، پیكرشان پاره پاره می‌شد. گفتم : آن چه فضیلتی است؟ فرمود: كسی كه از روی شوق به زیارت او آید، خداوند هزار حج مقبول، هزار عمره نیكو، پاداش هزار شهید از شهدای بدر، پاداش هزار روزه دار، ثواب هزار صدقة پذیرفته شده و هزار بنده آزاد كردن با نیت خالص برای خدا را برایش می‌نویسد و در آن سال از هر آفت و بلایی كه كمترین آن شیطان است محفوظ می‌دارد و فرشته ای گرانمایه بر او گماشته می‌شود كه او را از روبرو، پشت سر، سمت راست، سمت چپ، بالای سر و پائین پا نگاه می‌دارد. اگر در آن سال بمیرد، فرشتگان رحمت نزد او حضور می‌یابند و در مراسم غسل و كفن او شركت می‌كنند و برایش طلب آمرزش می‌نمایند و با استغفار بر او وی را تا قبرش مشایعت می‌كنند. بعد از این كه او را در قبر نهادند قبر به اندازه دیدش برایش گسترده می‌شود، خداوند او را از فشار قبر و ترس ‍‍‍‍‍‍‍دو فرشته منكر و نكیر ایمن می‌دارد و دری به سوی بهشت برایش گشوده می‌شود. در محشر نیز نامه اعمالش را به دست راستش می‌دهند و روز قیامت به او نوری می‌بخشند كه ما بین شرق و غرب را روشن می‌سازد، و ندا كننده ای ندا در می‌دهد، این پاداش كسی است كه حسین (ع) را از روی شوق زیارت كرده است. پس از قیامت كسی باقی نمی‌ماند مگر این كه آرزو كند كه كاش از زائران حسین (ع) می‌بود.

7- امام صادق (ع) فرمود: روزی رسول خدا (ص) در خانه فاطمه (س) بود و حسین (ع) را در آغوش داشت، كه آن حضرت گریست و به سجده رفت، سپس فرمود: ای فاطمه، ای دخت محمد! بزرگ والامقام جبرئیل امین هم اكنون در سرای تو در نیكوترین سیما و آراسته ترین هیئت بر من آشكار شد و مرا گفت: ای محمد آیا حسین را دوست داری؟ گفتم: پروردگارا او نور دیده و گل خوشبوی و میوه دل و پوست میان چشمان من است. پس از آن در حالی كه دست بر سر حسین (ع) نهاده بود گفت: ای محمد! مبارك باد آن فرزندی كه برخوردار از بركات و صلوات و رحمت و مقام رضوان من است، و لعنت و خشم عذاب و خواری و نقمتم شامل كسی است كه او را بكشد و به دشمنی و پیكار با او بپردازد. آگاه باش كه او سرور شهیدان اولین و آخرین در دنیا و آخرت است. او آقای جوانان اهل بهشت از میان همه مردم است.

8- امام باقر (علیه السلام) فرمود: هنگامی كه آن مصائب ناگوار بر حسین (ع) وارد آمد، بر پیكر وی سیصد و بیست و اندی ضربة نیزه و شمشیر و تیر یافت شد و روایت شده است كه همگی این جراحت ها از مقابل آن حضرت بوده است، زیرا كه حسین (ع) هیچ گاه به دشمن پشت نمی‌كرد.

9- پیامبر اكرم (ص) فرمود: حسین از من است و من از حسینم. خداوند دوست می‌دارد هر كه حسین را دوست بدارد.

10- امام باقر (علیه السلام) فرمود: پیامبر (ص) در خانه ام سلمه بود، به او فرمود: كسی نزد من نیاید. حسین (ع) كه در آن هنگام كودك بود فرا رسید و ام سلمه نتوانست او را باز دارد، تا این كه نزد پیامبر (ص) آمد. در پی او نیز ام سلمه وارد شد. مشاهده كرد كه حسین (ع) بر سینه پیامبر (ص) نشسته است و آن حضرت چیزی در دست دارد و آن را می‌بوسد. پیامبر (ص) فرمود: ای ام سلمه، این جبرئیل مرا آگاه می‌سازد كه این پسرم كشته می‌شود و این خاكی است كه بر آن كشته می‌گردد، آن را نزد خود نگاه دار، هر گاه كه به خون تبدیل شد به راستی حبیبم كشته شده است. ام سلمه گفت: ای رسول خدا، از خدا بخواه كه آن را از او دور سازد. فرمود: چنین كردم، اما خدای صاحب عزت و جلال به من وحی كرد كه او مرتبه ای دارد كه هیچ یك از آفریدگان به آن دست نمی‌یازد و نیز شیعیانی دارد كه درخواست شفاعت می‌كنند و خداوند هم شفاعتشان را می‌پذیرند. هم چنین مهدی (ع) از فرزندان او است. پس خوشا به حال كسی كه از دوستان و شیعیان حسین (ع) باشد؛ آنان، به خدا سوگند، در روز قیامت سعادتمند خواهند بود.

11- امام صادق (ع) فرمود: چون حسین (ع) زاده شد، خدای صاحب عزت و جلال جبرئیل را فرمان داد تا با هزار فرشته فرود آید و رسول خدا (ص) را از جانب خدای تعالی و جبرئیل تبریك گویند. جبرئیل در هنگام فرود آمدن از یكی از جزائر دریا گذشت كه در آن فرشته ای بود به نام فطرس از حاملان عرش خداوند عزیز و شكوهمند او را در پی كاری برانگیخته بود و او در آن تأخیر ورزید و خداوند به كیفر آن بالش را شكست و او را در آن جزیره افكند. او تا هنگام ولادت حسین (ع) هفتصد سال خدا را عبادت كرده بود. فطرس ملك به جبرئیل گفت: كجا می‌روی؟ گفت: خدای عزوجل به محمد (ص) نعمتی بخشیده و من برانگیخته شدم تا به او از جانب خدا و خودم تبریك گویم. فطرس گفت : مرا هم با خود بردار شاید محمد (ص) برایم دعا كند. جبرئیل او را با خود برداشت. چون جبرئیل به خدمت پیامبر (ص) رسید و به آن حضرت از جانب خدای عزوجل و خود تبریك گفت، حال فطرس را هم بیان كرد. پیامبر (ص) فرمود : به او بگو: خود را به این نوزاد بسای و به جایگاه و مقام خویش بازگرد. فطرس خود را به حسین (ع) سایید و بال و پرش ترمیم یافت و پرواز كرد. سپس گفت: ای رسول خدا، آگاه باش كه امتت او را خواهند كشت و من به جبران این احسان هیچ زائری نیست كه او را زیارت كند، مگر این كه زیارتش را به وی برسانم، هیچ مسلمانی بر او سلام نمی‌كند مگر این كه سلامش را به وی ابلاغ كنم و هیچ درود فرستنده ای نیست كه بر او درود فرستد مگر این كه درودش را به وی برسانم. با گفتن این سخنان، فطرس پرواز كرد و از دیده ها پنهان شد. ابن عباس گوید : این فرشته در بهشت به رهین احسان حسین بن علی (ع) شناخته می‌شود.

12- امام حسین (ع) فرمود: من به نزد رسول خدا (ص) رفتم، در حالی كه ابی بن كعب در خدمت ایشان بود. پیامبر خدا (ص) فرمود: آفرین بر تو ای ابا عبدالله! ای زیور آسمان ها و زمین ها! ابی به آن حضرت عرض كرد: چگونه كسی جز شما می‌تواند زیور آسمان ها و زمین ها باشد؟! فرمود: ای ابی، سوگند به آن كه من را به حق به پیامبری برانگیخت، حسین بن علی (ع) در آسمان عظمت فزون تری دارد تا در زمین، و در سمت راست عرش خدای عزیز و شكوهمند نوشته شده است. حسین چراغ هدایت و كشتی نجات است، پیشوای نیكی و بركت و شكوه و فخر و علم و تقواست.

13- امام رضا (ع) در ضمن حدیث به ربان بن شبیب فرمود: ای پسر شبیب !‌ اگر برای چیزی گریان شدی، بر حسین بن علی بن ابی طالب (ع) اشك ببار، زیرا او را مانند گوسفند از پشت سر از پیكرش جدا ساختند و هجده مرد از خانواده او، كه در زمین بی مانند بودند، همراه او كشته شدند و به راستی كه آسمان های هفتگانه و زمین ها در قتل او گریستند. چهار هزار فرشته برای یاری او بر زمین فرود آمدند، اما اجازه نیافتند. و ایشان آشفته و غبار آلود تا قیام قائم (ع) نزد قبر او هستند و پس از ظهور از یاران او هستند و شعارشان خوانخواهی حسین است.

14- امام صادق (ع) فرمود: مصیبت روز كشته شدن حسین (ع) بس بزرگ تر از مصیبت دیگر ایام آن لحاظ است كه خاندان كسا، كه گرامی ترین مردم نزد خدایند، پنج نفر بودند؛ چون پیامبر (ص) از جمع آنان درگذشت، امیر المؤمنین و فاطمه و حسن و حسین (ع) باقی ماندند و مایه تسلی و آرامش مردم بودند. با درگذشت و شهادت فاطمه (س) امیر المؤمنین و حسن و حسین (ع) تسلی بخش مردم به شمار می‌آمدند. با درگذشت امیر المؤمنین (ع) حسن و حسین (ع) ملجأ و مایه آرامش مردم بودند و چون حسن (ع) درگذشت مردم به حسین (ع) آرامش می‌جستند. اما با كشته شدن حسین (ع) دیگر از اصحاب كسا، كسی باقی نماند كه بدو تسلی جویند و رفتن او برابر با رفتن همه آنان بود، همان گونه كه باقی ماندن او برابر با باقی ماندن تمامی آنان به شمار می‌آمد. از این رو مصیبت روز شهادت او از دیگر ایام مصائب شهادت خاندان پیامبر (ص) بزرگ تر است.

15- امام سجاد (ع) فرمود: سخت ترین روزی كه بر رسول خدا (ص) گذشت، روز غزوه احد بود كه در آن عمویش حمزه بن عبدالمطلب كه شیر خدا و شیر پیامبرش بود كشته شد، و پس از آن، روز جنگ موته بود كه در آن پسر عمویش جعفر بن ابی طالب كشته شد. سپس فرمود: اما هیچ روزی همانند روز حسین (ع) نیست، كه سی هزار مرد جنگاور بر او روی آوردند و می‌پنداشتند كه از این امت هستند و همگی آنان با ریختن خون او به خدای عزوجل تقرب می‌جستند، در حالی كه او خدا را به یاد آنان می‌آورد، اما آنان پند پذیر نبودند تا این كه او را به ظلم و ستم و دشمنی كشتند.

16- امام صادق (ع) از آباء گرامی خود از امام حسین (ع) نقل می‌كند كه فرمود: من كشته گریه ام. هیچ مؤمنی مرا یاد نمی‌كند، مگر این كه گریان می‌شود.

17- امام صادق (ع) فرمود: هر گونه گریه و بی تابی برای بنده در هر جا كه بی تابی كند مكروه و ناپسند است، مگر گریه بر حسین بن علی (ع) كه پاداش و ثواب دارد.

18- امام باقر (ع) فرمود: چون حسین (ع) بر رسول خدا (ص) وارد شد، او را به سوی خود می‌كشید و به بازی می‌گرفت و به امیر المؤمنین می‌فرمود كه او را بگیرد و سپس پیامبر (ص) بر او می‌افتاد و او را می‌بوسید و می‌گریست. امام حسین (ع) می‌گفت: پدر جان! چرا می‌گریی؟ می‌فرمود : پسرم! جای شمشیرها را كه بر پیكر تو وارد می‌شوند می‌بوسم و می‌گریم. فرمود: پدرجان! مگر من كشته می‌شوم؟ فرمود: آری به خدا، پدر و برادرت و تو كشته می‌شوید. امام حسین (ع) فرمود: پدر جان! آیا قتل گاه های ما پراكنده خواهد بود؟ فرمود: آری پسرم. امام حسین (ع) عرض كرد: چه كسی از امتت ما را زیارت می‌كند؟ فرمود : مرا و پدر و برادرت و تو را جز صدیقان از امتم زیارت نمی‌كنند.

19- امام صادق (ع) فرمود: چون قصد زیارت حسین (علیه السلام) را كردی، در حالی كه پریشان، غمناك، مصیبت دیده، ژولیده، غم آلود، گرسنه و تشنه ای او را زیارت كن، زیرا حسین (ع) در حالی كشته شد كه غمگین، مصیبت دیده، ژولیده، غم آلود، گرسنه و تشنه بود. از او حوائجت را بخواه و بازگرد. و آن كربلا را وطن خود قرار مده.

20- امام صادق (ع) فرمود: سوره فجر را در نمازهای واجب و مستحب خود بخوانید زیرا این سوره امام حسین (ع) است و به آن دل ببندید. خدا شما را رحمت كند و بیامرزد. ابواسامه كه در مجلس حاضر بود، پرسید: چرا این سوره مخصوص امام حسین (ع) است؟ امام فرمود: آیا نمی‌شنوی سخن حق را كه می‌فرماید: ای نفس مطمئن، مقصود امام حسین (ع) است زیرا او است كه نفس مطمئن است و از خدا راضی و خدا از او راضی است و اصحاب او از آل محمد از خداوند روز قیامت راضی هستند و او از آنان راضی است. این سوره درباره امام حسین (ع) و شیعیان و شیعه آل محمد خصوصاً وارد شده است هر كه بر آن سوره مداومت كند، همراه با امام حسین (ع) و درجه اش در بهشت است و همانا خداوند غالب و حكیم است.

21- امام صادق (ع) فرمود: برترین تربت زمین، تربت سید الشهداء است. سجده بر آن حجاب های هفتگانه را كنار می‌زند.

22- امام صادق (ع) فرمود: تربت امام حسین (ع) شفای هر بیماری است.

23- امام رضا (ع) فرمود: هر كس كه عاشورا، روز مصیبت و اندوه و گریه اش باشد؛ خداوند، روز قیامت را برای او روز شادی و سرور قرار می‌دهد.

24- امام رضا (ع) فرمود: براستی محرم ماهی است كه مردمان عهد جاهلیت جنگ و خونریزی را در آن حرام می‌شمردند لیكن خون های ما را در این ماه حلال شمردند، و حرمت ما را شكستند و فرزندان و زنان را به اسارت كشیدند و آتش در خیمه های ما افروختند و آن چه در آن ها زاد و توشه داشتیم به یغما بردند و حرمت رسول الله (ص) را در امر ما نگاه نداشتند.

25- امام رضا (ع) فرمودند: كسی كه در روز عاشورا دست از كسب و كار بكشد؛ خداوند، حوائج دنیا و آخرت وی را برآورد و كسی كه روز عاشورا در ماتم و عزا بسر ببرد؛ خداوند متعال روز قیامت را روز شادی و سرور قرار دهد و با دیدار ما، در بهشت، چشم او را روشن گرداند ( و افزود ) كسی كه روز عاشورا را روز بركت بنامد و بعنوان عیدی چیـزی را به منزل ببرد خدا آن را بر او مبارك نگرداند و در قیامت با یزید و عبیدالله و عمر سعد محشور شود و در اسفل السافلین در جهنم درافتد.

26- امام باقر (ع) فرمودند: بر مؤمنان لازم است روز عاشورا را در ماتم بسر برند و به یكدیگر كه رسیدند، بگویند: عظم الله اجورنا و اجوركم بمصابنا بالحسین و جعلنا و ایاكم من الطالبین بثاره مع ولیه المهدی من آل محمد.

27- پیامبر اكرم (ص) فرمود: درود خدا بر گریه كنندگان و عزاداران حسین (ع) و نیز بر كسانی كه بر دشمنان حسین لعن و نفرین می‌فرستند و نیز درود خدا بر آنان كه دل آنان مملو از خشم و كینه نسبت به قاتل حسین (ع) است، كسی كه به قتل حسین (ع) راضی باشد؛ در قتل او شریك است.

28- امام رضا (ع) فرمودند: كسی كه مصیبت ما را به یاد آورد و بر مظلومیت ما گریه كند در قیامت با ما هم درجه خواهد بود و كسی كه از مصائب ما پیش او بازگو كنند و او بگرید و یا دیگران را بگریاند در روزی كه همه دیدگان گریانند، نمی‌گرید و كسی كه در مجلسی و محفلی شركت جوید كه در آن امر ما احیاء گردد در روزی كه همه قوب به نوعی می‌میرند قلب او نمی‌میرد. محزون و افسرده نیست.

29- امام صادق (ع) فرمود: علی بن الحسین بر پدرش حسین بن علی (ع) بیست سال گریست هیچ طعامی در برابر او نمی‌نهادند مگر آن كه می‌گریست تا آن جا كه یكی از خادمان او گفت فدایت شوم، ای فرزند رسول خدا، من می‌ترسم شما با این وضع از بین بروید. فرمود: حزن و غم بی پایان خود را نزد خدا شكوه می‌كنم و از خدا می‌دانم آن چه را كه نمی‌دانید من هیچ گاه قتلگاه فرزندان فاطمه را به یاد نمی‌آورم مگر آن كه گریه راه گلویم را می‌گیرد.

30- امام سجاد (ع) فرمودند: هر قومی كه دیگانش به خاطر كشته شدن حسین (ع) پر از ا شك گردد به گونه ای كه به صورتش روان شود خداوند غرفه هایی از بهشت را برای او اختصاص دهد، كه صدها سال در آن سكونت كند و چشمان هر مؤمـنی كه به خاطـر آزارهائی كه از نـاحیه دشمن در دنیا به ما رسید. اشك آلود شود و اشكش به گونه هایش سرازیر گردد. خداوند او را در منزل صدق ( جایگاه رفیع بهشت ) ساكن كند.

31- امام صادق (ع) فرمودند: حسین (ع) فرمود من كشته گریه ام كه مرا در پریشانی كشتند و سزاوار است بر من كه هیچ فرد پریشانی نزدم نیاید مگر آن كه خداوند او را با دل شاد به سوی خانواده اش بازگرداند.

32- امام صادق (ع) فرمودند: هر كه قبر حسین بن علی (ع) را در روز عاشورا زیارت نماید و عارف به حق او باشد، همانند كسی است كه خداوند را در عرش او زیارت نموده باشد.

33- امام كاظم (ع) فرمودند: هر كه حسین (ع) را با شناخت به حق او زیارت كند. خداوند گناهان گذشته و آینده اش را می‌آمرزد.

34- ابی جعفر (ع) فرمود: هر مؤمنی كه در سوگ حسین (ع) اشك از دیده ریزد، به حدی كه بر گونه اش جاری گردد، خداوند او را سالیان سال در غرفه های بهشت مسكن می‌دهد.

35- امام صادق (ع) فرمود: كسی كه ( در عزای حسین ) بگرید یا دیگری را بگریاند و یا آن كه خود را به حالت اندوه عزا درآورد بهشت بر او واجب است.

عاشورا و امام حسین علیه السّلام در كلام معصومین (ع) – هیئت زوّارالحسین (ع)



نوع مطلب : قیام عاشورا، بزرگان، احادیث و روایات، ائمه اطهار، مقالات، احادیث عاشورایی، 
برچسب ها : احادیث عاشورایی، قیام عاشورا، قیام امام حسین، نهضت کربلا، نهضت حسینی، محرم، هیئت های مذهبی،
لینک های مرتبط :
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.





صفحات جانبی
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
امکانات جانبی



در این وبلاگ
در كل اینترنت
وصیت شهدا
 
 
 
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات